Ποδηλατώντας στα βουνά

ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ (ΛΑΚΜΟΣ) 2.295μ -ΚΑΚΑΡΔΙΣΤΑ 2.429μ - ΤΖΟΥΜΕΡΚΑ (ΑΘΑΜΑΝΙΚΑ) 2.393μ

Κείμενο-Φωτογραφίες: Γιάννης Θεοχαρόπουλος

 

Η Πίνδος είναι η μεγαλύτερη οροσειρά της Ελλάδας. Κυριαρχεί σχεδόν σ' ολόκληρη την δυτική Ελλάδα και ουσιαστικά αποτελεί συνέχεια των Ιλλυρικών και των Δαλματικών οροσειρών.

Η οροσειρά της Πίνδου χωρίζεται σε μικρότερες οροσειρές και βουνά, τα οποία χωρίζονται μεταξύ τους από χαράδρες ή κοιλάδες ποταμών.

Τα σημαντικότερα βουνά που αποτελούν την οροσειρά της Πίνδου είναι , ο Γράμμος, ο Σμόλικας, η Τύμφη, ο Λάκμος, τα Αθαμανικά Όρη, τα Άγραφα, και άλλα.
Η ψηλότερη κορυφή της ανήκει στον Σμόλικα που έχει υψόμετρο 2.637 μέτρα. Συχνά ως Πίνδος αναφέρεται η ορεινή περιοχή των νομών Τρικάλων, Γρεβενών και Ιωαννίνων. Αυτή η περιοχή αποτελεί την κυρίως Πίνδο και χωρίζεται στην Βόρεια και την Νότια Πίνδο.

Τα κυριότερα ορεινά συγκροτήματα της Νότιας Πίνδου είναι στα δυτικά το Περιστέρι, η Κακαρδίτσα και τα Τζουμέρκα, στα ανατολικά το Δοκίμι, ο Κέδρος, η Τριγγία, η Νεράιδα και ο Κόζιακας, στα νότια το Αυγό και το Χατζή. Στα όρη Περιστέρι, Δοκίμι, Κέδρος και Τριγγία βρίσκονται οι πηγές του Αχελώου, ο οποίος στο ανώτερο τμήμα της διαδρομής του ονομάζεται Ασπροπόταμος.

Το Περιστέρι (Λάκμος) αποτελεί τμήμα της οροσειράς της νότιας Πίνδου και βρίσκεται στα όρια των νομών Τρικάλων και Ιωαννίνων. Ενώνεται με την Κακαρδίτσα με τον αυχένα του  Μπάρου. Υψηλότερη κορυφή του είναι η Τσουκαρέλλα (2.295 μ). Το δυτικό τμήμα του ανήκει στη λεκάνη απορροής του ποταμού Αράχθου, ενώ το ανατολικό τμήμα ανήκει στη λεκάνη απορροής του ποταμού Αχελώου. Από το χωριό Χαλίκι ξεκινάει χωματόδρομος που ανηφορίζει στο Περιστέρι  για να φθάσει στις πηγές Βερλίγκα (από τις οποίες πηγάζουν ο Αχελώος, ο Πηνειός και ο Άραχθος). Η τοποθεσία αποζημιώνει τους τολμηρούς. Θεόρατα έλατα και ρυάκια με κρυστάλλινα νερά κυκλώνουν τη διαδρομή, για να δώσουν έπειτα από λίγο τη θέση τους στα απέραντα αλπικά λιβάδια με τη χαμηλή βλάστηση.

Η  Κακαρδίτσα εκτείνει τη στενόμακρη κορυφογραμμή της από το Αυτί των Μελισσουργών μέχρι το διάσελο του Μπάρου, χωρίζοντας τους νομούς της Άρτας και των Ιωαννίνων και τα νερά του Αχελώου από τον Άραχθο.  Η Κακαρδίτσα είναι ένα γυμνό βουνό αλλά με άφθονα νερά που τροφοδοτούν τον Άραχθο και τον Αχελώο, και αποτελεί το φυσικό όριο μεταξύ των νομών Τρικάλων και Άρτας.
Η ψηλότερη κορυφής είναι η  Κακαρδίτσα(2.429μ)  που προσφέρει μια φανταστική θέα αφού είναι η ψηλότερη στην περιοχή. Από εδώ φαίνεται η λίμνη των Ιωαννίνων, οι κορυφές των Τζουμέρκων Στρογγούλα και Καταφύδι, το Περιστέρι και τα ξακουστά χωριά του Συρράκο και Καλαρρύτες.  

Τα όρη των Αθαμάνων όπως είναι η ονομασία τους από την αρχαιότητα, Τζουμέρκα όπως ονομάζονται από τους ντόπιους και είναι ευρύτερα γνωστά στις μέρες μας, βρίσκονται στην νοτιοανατολική Ήπειρο , στο μέσον περίπου της οροσειράς της Πίνδου. Είναι ανάμεσα στα ποτάμια Άραχθο,  Αχελώο και  Καλαρρύτικο.
Ενώνονται με την Κακαρδίτσα  στο  διάσελο Αυτί των Μελισσουργών. Αποτελούν ένα συμπαγή σχηματισμό με πέντε κορυφές να ξεπερνούν τα 2000 μέτρα δημιουργώντας ένα απροσπέλαστο τείχος για όσους δεν τα έχουν περπατήσει που φράζει προς την ανατολή τον κάμπο της Άρτας. Για τους λάτρεις του χειμερινού βουνού είναι μια ατέλειωτη σειρά από μέτριας έως και μεγάλης δυσκολίας λούκια και κόψεις, ενώ για τον μυημένο περιηγητή-πεζοπόρο είναι τα γλυκοτραγουδισμένα Κουστελάτα της ανατολικής – ποιμενικής  πλευράς του βουνού.

Αυτός ο ορεινός όγκος με διαστάσεις 45 χιλιόμετρα μήκος  και 20 πλάτος έχει ένα μεγάλο οδικό δίκτυο που φθάνει περίπου τα 1000 χιλιόμετρα!!!
Τα ποτάμια σμίλεψαν τα πετρώματα και σχημάτισαν τα φαράγγια και τις χαράδρες. Πυκνά δάση με κωνοφόρα και φυλλοβόλα , ευνοημένα από τις κλιματολογικές συνθήκες, εποίκησαν τα εδάφη και έγιναν ιδανικοί βιότοποι για μια μεγάλη ποικιλία ειδών πανίδας και χλωρίδας.
 Η βλάστηση  είναι πλουσιότατη. Στα χαμηλότερα υψόμετρα συναντώνται μεσογειακά είδη θάμνων και δέντρων όπως η αριά, η κουμαριά και το πουρνάρι. Ψηλότερα, δάση με βελανιδιές. Πιο πάνω, δάση με οξιές και κωνοφόρα (μαύρη Πεύκη και έλατα). Κοντά στις κορυφές, δάση με ρόμπολα και εκτεταμένα υποαλπικά λιβάδια.

Το έντονο ανάγλυφο δημιουργεί απαιτήσεις στην φυσική κατάσταση στους λάτρεις του ποδηλάτου. Έντονες παρατεταμένες ανηφόρες που κάποιες φορές φθάνουν σε διάσελα με υψόμετρα 2000 και πλέον μέτρων αποζημιώνουν τον αναβάτη με την θέα τους σε  τοπία που μοιάζουν αλπικά.
Ακολουθούν παρόμοιες τεράστιες κατηφόρες που απαιτούν καλά φρένα και αυξημένη προσοχή, μιας και οι ταχύτητες από φουρκέτα σε φουρκέτα είναι μεγάλες και τα ενδιάμεσα κομμάτια των δρόμων δεν είναι πάντοτε … στρωμένο χαλί.   
Οι καλύτεροι μήνες για αυτά τα μέρη είναι οι καλοκαιρινοί. Τότε έχουν φύγει τα χιόνια από τα ψηλά περάσματα, τα λιβάδια είναι καταπράσινα και συνήθως έχει γίνει και κάποια συντήρηση στους δρόμους που είχαν υποστεί ζημιές από τα χιόνια και τις βροχές. Πρόβλημα νερού μέχρι τώρα δεν υπάρχει. Φροντίζει η φύση για αυτό με τις άφθονες πηγές της και τα ρυάκια της.
Οι λιγοστές στάνες που έχουν απομείνει ψηλά πάνω από τα γραφικά χωριά συνήθως έχουν  άνθρωπο και έτσι ο κίνδυνος από τα τσοπανόσκυλα μειώνεται σημαντικά.
 
Ένα τέτοιο παρθένο περιβάλλον σε κάνει να αναρωτιέσαι μερικές φορές εάν αξίζει να βγαίνεις έξω από την Ελλάδα και να αναζητάς τέτοιου είδους περιπέτεια.
Καλό όμως θα ήταν για περισσότερη ασφάλεια να μην περιπλανιέται κάποιος μόνος του σε τέτοια μέρη ειδικά εάν δεν γνωρίζει την περιοχή.